ဒါနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ မိဘအရြယ္ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို မ်က္စိထဲက ေပၚလာမိျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုႏိုင္ငံေတြထက္စာရင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ သားသမီးနဲ႔မိဘေတြရဲ႕ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ထားရွိတဲ့ေမတၱာတရားေတြက အင္မတန္မွ ျပည့္၀တဲ့ ႏွလံုးသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာပါလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါမို႔လို႔လည္း သံုးေလာကထြက္ထား ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက “မာတာပီတု ဥပ႒ာနံ၊ ပုတၱ ဒါရႆ သဂၤေဟာ- အမိအဘတို႔ကို လုပ္ေကၽြးေမြးျမဴရျခင္း၊ သားမယားတို႔အား ေထာက္ပံ့ရျခင္းသည္ မဂၤလာမည္၏” ဆိုၿပီး ေဟာျပဆံုးမခဲ့တာပါ။ အမိအဖမွ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္.. ကိုယ့္ထက္ အသက္ဂုဏ္၀ါႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ကိုယ့္ထက္ တစ္ရက္တစ္မနက္ တစ္စကၠန္႔လူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္ရွိလာတဲ့ သက္ႀကီး၀ါႀကီးေတြကို ရိုေသေလးစားျခင္း၊ ျပဳစုေထာက္ပံ့ျခင္းဟာလည္း မဂၤလာတစ္ပါးလို႔ ဆိုအပ္ပါေပတယ္။ ဒီအဆံုးမေတြဟာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ မဂၤလာသုတ္ေတာ္မွာ ေဟာျပဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးမေတြပါ။ အင္မတန္မွ ျမတ္ႏိုးစရာ အေလးထားတန္ဖိုးထားခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ အစဥ္လာေတြပါ။ ငယ္သူကႀကီးသူကို ျပဳစုေထာက္ပံ့ လုပ္ေကၽြးျခင္းႏွင့္ ဂါရေ၀ါစဆိုတဲ့ ဘုရားအဆံုးမနဲ႔အညီ ရိုေသေလးျမတ္တဲ့ အျပဳအမူေတြနဲ႔ အသက္ဂုဏ္၀ါႀကီးမားတဲ့သူေတြကို ျပဳစုေထာက္ပံ့ေနတာဟာ ဘုရားရွင္ဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးမေတြနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် က်င့္သံုးခံယူေနတာပါပဲ။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို လက္ခံက်င့္သံုးမွသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ စစ္စစ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို႔ အမည္သာခံထားၿပီး အဆံုးမကို ပါယ္ထားတဲ့သူဟာ အမည္ခံဗုဒၶဘာသာ၀င္ အဆင့္မွာပဲရွိေနမွာပါ။ ဒီလို တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြနဲ႔ေ၀းလို႔ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို ပါယ္ထားတာဟာ ဘာမွ အေၾကာင္းမထူးလွေပမယ့္.. ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြနဲ႔ အနီးဆံုးမွာရွိေနတဲ့သူေတြအေနနဲ႔ေတာ့ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြဟာ မပါယ္သင့္ မပါယ္အပ္တဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို လိုက္နာက်င့္သံုးက်င့္သံုးၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရွိသလို.. မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိျပန္ပါေသးတယ္။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမနားမွာေနၿပီး သက္ႀကီးရြယ္အိုျဖစ္တဲ့ မိအိုဖအိုေတြရဲ႕ ကမ္းလင့္ေနတဲ့ အၾကင္နာေမတၱာလက္ေတြကိုပုတ္ခ်ကာ ကိုယ္နဲ႔ေ၀းရာကို ပို႔ရက္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ အေဖအသက္ႀကီးၿပီး အေမအသက္ႀကီးၿပီ ဘာမွသံုးစားလို႔ မရေတာ့ဘူး.. ဘိုးဘြားရိပ္သာ ပို႔လိုက္တာ နားေအးပါတယ္ကြာ..။ အလုပ္ရႈပ္တယ္.. ဘုိးဘြားရိပ္သာပဲ ပို႔လိုက္ေတာ့လို႔ ေျပာရက္ၾကတဲ့သားသမီးေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ၿပီး အားကိုးမွီခုိရာမရွိတဲ့အရြယ္ေတြမွာ မွီခိုစရာအင္အားခ်ည့္ႏွဲ႔လွတဲ့အထဲ သြားစရာမဲ့ေအာင္ ခိုကိုးစရာမဲ့ေအာင္ လုပ္ေဆာင္လိုက္မိတာဟာ အားအင္ခ်ိနဲ႔လွတဲ့ ေျခေထာက္တစ္စံုကို တြဲကူေပးရမယ့္အစား  ေရွ႕ဆက္မေလ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေအာင္ ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္တာနဲ႔ တူေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမခဲ့တဲ့ မိဘေတြကို ျပဳစုေထာက္ပံ့လုပ္ေကၽြးျခင္း၊  ကိုယ့္ထက္ အသက္ဂုဏ္၀ါ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ကိုယ့္ထက္ တစ္ရက္ တစ္မနက္ တစ္စကၠန္႔ လူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္ရွိလာတဲ့ သက္ႀကီး၀ါႀကီးေတြကို ရိုေသေလးစားျခင္းဆိုတာဟာ  ေလာကႀကီးရဲ႕ ေန၀င္ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြကို လွပတဲ့အေရာင္ေလးေတြ ျခယ္ေပးၿပီး ေန၀င္ခ်ိန္လွပေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေနတာနဲ႔ တူပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေရးႀကီးဆံုးအခ်ိန္ဟာ ေန၀င္ဆည္းဆာခ်ိန္ပါပဲ။ ေန၀င္ဆည္းဆာအခ်ိန္ေတြကို.. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာတည္ရွိေနတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြနဲ႔အတူ ေမြးဖြားေပးလိုက္တဲ့ ေမတၱာေရာင္ေတြ၊ ဂါရ၀တရားကို လက္ကိုင္ထားၿပီး အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထားဆက္ဆံတတ္တဲ့ အၾကင္နာမ်က္၀န္းအေရာင္ေတြ၊  အားအင္ခ်ိနဲ႔သူကို အင္အားေတြျဖည့္တင္းေစႏိုင္ဖို႔ ကမ္းလင့္လိုက္တဲ့ အၾကင္နာလက္အားတစ္စံုေတြဟာ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ ကမ္းလင့္သင့္တဲ့ ေမတၱာလက္ေတြပါပဲ။ ဒီလို ေမတၱာလက္ေတြနဲ႔ ကမ္းလင့္မွသာ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြဟာ ေန၀င္ေတာ့မယ္မွန္းသိေပမယ့္ သူတို႔ကို တန္ဖိုးထားတဲ့လူေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတဲ့အတြက္ သူတို႔ရဲ႕ေန၀င္ခ်ိန္ေတြဟာ မလွပႏိုင္မယ့္ဘ၀ကေန အလွႀကီးလွပသြားမယ့္ ဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲပိုင္ဆိုင္သြားၾကမွာပါ။

ေန၀င္ခ်ိန္ဆည္းဆာေတြကို လက္တြဲေပးေစခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေလးေျပာမိရင္း.. ဘုရားရွင္ ေဟာျပဆံုးမခဲ့အဆံုးမကို နားထဲက ၾကားေယာင္မိပါတယ္။ “နေသာ ဘိကၡေ၀ သေတၱာ သုလာဘရူေပါ၊ ေယာန မာတာပိတဘူတ ပုေဗၺာ ကၠမိနာ ဒိေဃန အဒၶဳနာ- ရဟန္းတို႔.. ဤမွ်ရွည္လ်ားလွေသာ သံသရာႀကီးအတြင္း၊ အမိ၊ အဖ၊ ေမာင္ႀကီး၊ ေမာင္ငယ္၊ ညီ၊ အစ္ကို၊ ညီမ၊ သား၊ သမီး မေတာ္စပ္ခဲ့ဘူးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ငါဘုရား၏ ဥာဏ္ေတာ္ျဖင့္ ရွာေဖြ၍ မရခဲ့ေပ(နိဒါန ၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိ၊ အနမတဂၢသုတ္)” ဆိုတဲ့ အဆံုးမ စကားေလးပါပဲ။ ဘုရားရွင္ေဟာျပခဲ့တဲ့အတုိင္းဆို ကိုယ္နဲ႔ေတြ႔ၾကံဳဆံုေတြ႔ေနရတဲ့ သတၱ၀ါအားလံုးဟာ ေဆြမ်ိဳးေတြလို႔ ေျပာလို႔ရပါမယ္။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာအဆက္ဆက္က မေတာ္စပ္ဖူးတဲ့သူ မရွိဘူးဘူးဆိုတာဟာ ကိုယ့္အေပၚမွာ ေက်းဇူးမရွိဘူးတဲ့သူ မရွိဘူးလို႔ ဆိုလိုလိုက္တာနဲ႔ ထပ္တူပါပဲ။ အာလံုးဟာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးတရားေတြ ရွိေနၾကမယ္ဆိုတာလည္း မလြဲျပန္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေက်းဇူးတရားေတြ အျပန္အလွန္ရွိတဲ့သူေတြအခ်င္းခ်င္း.. သူတုိ႔ေတြ ေတြ႔ၾကံဳေနၾကရတဲ့ စိတ္အားငယ္စြာ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ေန၀င္ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြကို ကိုယ့္အေနနဲ႔ စြမ္းႏိုင္သေလာက္ လက္တြဲကူညီေဖးမေပးဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။

ခိုကိုးရာ အားကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြကို ကိုယ္အေနနဲ႔ ကမ္းလင့္ေပးလိုက္တဲ့ ကူညီတြဲေခၚေပးလိုက္တဲ့ လက္တစ္စံုဟာ.. တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရာနဲ႔မွ အစားထိုးလို႔ မရတဲ့ ကမ္းလင့္မႈေတြပါပဲ။ ေရနစ္ေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို အားျပည့္သန္မာလွတဲ့ လက္တစ္ကမ္းက ဆြဲတင္ေပးလိုက္သလို.. အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထားဆက္ဆံတတ္တဲ့သူေတြ ကင္းမဲ့လွတဲ့သူေတြကို ဂါရေ၀ါစဆိုတဲ့ ရိုေသေလးစားထိုက္တဲ့ အမႈရာေတြနဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ႕တန္ဖုိးကို ျမႇင့္တင္ေပးလိုက္သလို ေဖးမလိုက္တာဟာ.. သူတို႔ေတြအတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔မရတဲ့ဆက္ဆံမႈ အေလးေပးမႈေတြပါပဲ။ ဆည္းဆာခ်ိန္အေရာင္ေလးေတြဟာ လွပသြားတဲ့ ေန၀င္ခ်ိန္ဆည္းဆာေလးေတြ ျဖစ္ေစဖို႔ဆိုရင္ လူသားတိုင္း လူသားတိုင္းမွာ တာ၀န္ရွိလွပါေပတယ္။ တာ၀န္ဆိုတာ ေပးအပ္တဲ့တာ၀န္မ်ိဳးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ျပန္ပါဘူး.. ေန၀င္ခ်ိန္ဆည္းဆာေတြအတြက္ ကမ္းလင့္ေနတဲ့ လက္တစ္စံုကို တာ၀န္သိသိ ဆြဲထူေပးလိုတတ္တဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ထားေတြနဲ႔ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ေစတဲ့ သေဘာေလးပါပဲ။ ဒ့ါေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ထားေတြနဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြနဲ႔အညီ ကမ္းလင့္ေနတဲ့ ေန၀င္ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြရဲ႕ လက္တစ္စံုကို အားမာန္အျပည့္နဲ႔ တြဲကူေပးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း…။

ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ

ေမာင္ေကာင္း

၂၀၁၀ သၾကၤန္၌ နံ႔သာၿမိဳင္ အနာႀကီးေရာဂါသည္စခန္းတြင္ျပဳလုပ္ေသာ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲ ႏွင့္ အျခားလိုအပ္ရာရာမ်ားလွဴဒါန္းမႈ မွတ္တမ္းမ်ားရွင္းလင္းခ်က္

မႏၲေလးတိုင္း၊ မတၱရာၿမိဳ႕နယ္၊ ေရနံ႔သာ အနာႀကီးေရာဂါ အထူးကုေဆး႐ံုႀကီး၊ နံ႔သာၿမိဳင္ အနာႀကီး ေရာဂါသည္စခန္းသို႔ ၁၇.၄.၂၀၁၀ (၁၃၇၂ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔)တြင္ ကိုနန္းထိုက္၀င္းႏွင့္  ေစတနာရွင္မ်ား ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားေရာက္ လွဴဒါန္းခဲ႔ၾကပါတယ္။  အနာႀကီးေရာဂါသည္မ်ားအား ေစတနာျဖင့္ ႀကိဳးစားကူညီေပးလွ်က္ရွိေသာ ဦးအုန္းေငြ(လူနဲ႔လူ)ကလည္း အစစအရာရာကူညီေပးခဲ႔ပါတယ္။ ေရနံ႔သာ အနာႀကီးေဆးရံုသို႔ မြန္းလြဲ(၁၁)နာရီတြင္ ေရာက္ရွိၿပီး ေဆးရံုအုပ္ ေဒါက္တာေဒၚျမသီတာႏွင့္ သူနာျပဳဆရာမ မ်ားမွ ႀကိဳဆိုခဲ႔ၾကၿပီး ေဆး႐ုံအေျခေနအား ရွင္းလင္းေျပာျပၾကပါတယ္။

ထို႔ေနာက္ အနာႀကီးေရာဂါသည္အေဆာင္မ်ားသို႔ ထမင္း၊ အစားအစာ၊ ေငြသားတို႔အား လိုက္လံ လွဴဒါန္းခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေဆးရံုအနီး ဓမၼာရံုတြင္ ေဆးရံုတက္သက္ႀကီးရြယ္အို မ်ားအား ဆရာေတာ္ထံမွ မြန္းလြဲ (၁၂:၅၆)နာရီတြင္ သီလယူ၍ အစားအစာ၊ ေငြသားတို႔အား ဆက္လက္လွဴဒါန္းခဲ႔ၾကပါတယ္။ လွဴဒါန္းအၿပီးတြင္ မိမိတို႔အေနႏွင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ လွဴဒါန္းျခင္းမဟုတ္ဘဲ အမ်ားကိုယ္စား လွဴဒါန္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အသင္း၏ရည္ရြယ္ခ်က္ လုပ္ေဆာင္မႈတို႔အား ဆရာေတာ္မ်ားႏွင့္တကြ အဘိုးအဘြားတို႔အား ေလွ်ာက္ထား ေျပာၾကားခဲ႔ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္   ေဆး႐ံုအုပ္ၾကီး ေဒါက္တာျမသီတာက ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းလႊာ ေပးအပ္မႈ ခံယူကာ နံ႔သာျမိဳင္အနာၾကီးေရာဂါသည္စခန္းသို႔ ဆက္လက္သြားေရာက္ခဲ႔ ၾကပါတယ္။ ရြာရွိသက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားအား လွဴဒါန္းေငြမ်ားအား လွဴဒါန္းၿပီး  ထိုရြာမွ ျပန္လည္ထြက္ခြါခဲ႔ၾက ပါတယ္။

အနာႀကီးေရာဂါသည္ေဆး႐ံု၏အေျခခံအခ်က္လက္မ်ား

တစ္ခုတည္းေသာ အစိုးရအနာႀကီးေဆး႐ံုျဖစ္ပါသည္။

ကုတင္ - ဖြဲ႔စည္းပံုအရ = ၇၀၀ (လက္ရွိ = ၃၀၀ ) 

အျမဲေနလူနာ            = ၅၂ ဦး 

ပ်မ္းမွ်အသက္           = ၆၇ ႏွစ္ 

၀န္ထမ္းဖြဲ႔စည္းပံု        = ၁၄၀ ဦး လက္ရွိ ၁၁၂(+လုပ္အားေပး၀န္ထမ္း) 

အလွဴရွင္မ်ားစာရင္း

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလူငယ္မ်ားအသင္း         =    ၄၉၀၀၀၀ိ/- က်ပ္  

စင္ကာပူမွအလွဴရွင္တစ္ဦး                                 =    ၅၀၀၀၀၀ိ/- က်ပ္  

ဦးကိုကိုစိုး + ေဒၚတင္တင္ေအး                   =      ၂၀၀၀၀ိ/- က်ပ္ + ေခါက္ဆြဲေျခာက္တစ္ဖာ  

စုစုေပါင္းလွဴဒါန္းေငြ                                 = ၁၀၁၀၀၀၀ိ/က်ပ္ (ဆယ္သိန္းတစ္ေသာင္းက်ပ္)

အလွဴပစၥည္းႏွင့္ ၀တၳဳေငြစာရင္း